Bezrobocie w wymiarze globalnym

Jedną z podstawowych przyczyn tak znaczącej destabilizacji na rynkach pracy EWG była recesja gospodarcza zapoczątkowana między innymi szokiem paliwowo-cenowym z lat 1973 i 1979. Szczególnie pierwszy szok naftowy dotkliwiej odbił na krajach europejskich, niż na północnoamerykańskich i przyniósł długotrwałe pasmo rosnącego bezrobocia. Po drugim szoku naftowym i po recesji gospodarczej lat 1980-1982, kiedy to wystąpiła stagflacja, czyli połączenie stagnacji gospodarczej i utrzymującego się wysokiego bezrobocia z rozkręcającą się spiralą inflacji, we wszystkich krajach – z wyjątkiem Japonii, Szwecji i Szwajcarii – stopa bezrobocia w latach 80. była wysoka i ciągle rosła [4], Pomiędzy rokiem 1976 a 1986 liczba bezrobotnych w Europie Zachodniej wzrosła z 9,1 min do 20 min. Nawet wspomniana Szwajcaria cechuje się bardzo wysoką dynamiką wzrostu bezrobocia pomimo niezłych wskaźników gospodarczych, jakie notowała. Otóż w 1991 roku bezrobocie w Szwajcarii wynosiło 0,8%, by pod koniec 1992 wzrosnąć do 3,0% [12].

Analizując bezrobocie w wymiarze globalnym można stwierdzić, że bezrobocie jest jednym z najboleśniejszych społecznie zjawisk. Łącznie w roku 1996 w krajach OECD (28 krajów) bezrobociem dotkniętych zostało 38 min osób [5], MOP szacuje, że bezrobocie rejestrowane na świecie w 1995 roku wyniosło 120 min osób, a bezrobocie utajone ok. 700 min osób [9], Jest to więc liczba, która zbliża się do 1 miliarda osób przy około pięciomiliardowej populacji Ziemi, co stanowi niemal 20% ludności zamieszkującej nasz glob. Taka sytuacja może powodować zagrożenia dla spokoju na świecie, szczególnie biorąc pod uwagę stale zwiększającą się liczbę mieszkańców Ziemi i to na obszarach najbiedniejszych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>