Instytut Pracy i Spraw Socjalnych cz. II

Zazwyczaj uważa się, że większe nierówności placowe są alternatywą bezrobocia. Tymczasem w Polsce – jak podkreślano – spore są zarówno nierówności płacowe, jak też wysokie jest bezrobocie. Oznacza to, że Polska musi jednocześnie stawić czoła trzem wielkim wyzwaniom:

– podnieść radykalnie konkurencyjność:

– ograniczyć bezrobocie:

– ograniczyć sferę ubóstwa.

Jak im podołać? Spróbujmy popatrzeć jak inne kraje radzą sobie z nimi. Być może ich doświadczenia staną się dla nas inspiracją. Niewątpliwie bowiem trzeba opracować strategię rozwoju społeczno-gospodarczego, co pociąga za sobą konieczność dokonania zasadniczych wyborów z pełną świadomością ich konsekwencji krótko- i długookresowych. Strategii dla kraju i dla poszczególnych regionów.

Także firmy muszą mieć własne strategie rozwoju w obrębie strategii ogólnokrajowej. Na tym tle jawi się drugie pytanie, o miejsce i rolę państwa oraz partnerów społecznych tak w tworzeniu, jak i realizacji owej strategii. Kto będzie gwarantem jej realizacji?

Trzeci problem to czynniki pozwalające stawić czoła głównym wyzwaniom. Powszechną reakcją krajów zachodnich na te wyzwania była deregulacja i decentralizacja gospodarki, żywiołowy rozwój high-tech, zwłaszcza technologii informatycznych, a także skokowy rozwój wiedzy, kwalifikacji jako determinanty wzrostu konkurencyjności firm i pracowników, czynnika, który jednocześnie umożliwia przy tym ograniczenie bezrobocia i ubóstwa. Zachodzi zatem konieczność podniesienia roli edukacji i nauki w naszym kraju. Nawet w Unii Europejskiej, która wciąż znajduje się na rozdrożu w zakresie przemian społeczno-gospodarczych, na szczycie w Luksemburgu podjęto decyzję o 2,5-krotnym wzroście wydatków na naukę, które są przecież wielokrotnie wyższe niż w Polsce.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>