Problem bezrobocia na wsi polskiej

W kolejnych latach według tych samych źródeł stopa bezrobocia powinna nadal obniżać się – w zależności od źródła – w granicach od 0.5 punktu proc. do 1,0 punktu proc. rocznie. W prognozie grupy Welfego, która notabene obejmuje najdłuższy horyzont czasowy i jest przy tym najbardziej optymistyczna, zapisano, że w 2002 roku obniży się ona do poziomu około 6,1%, a więc zostanie w znaczący sposób ucywilizowana.

Wszystkie powyższe dane nie zmieniają jednakże przykrego faktu, że ciągle ponad dwumilionowa rzesza ludzi pozostaje bez pracy, co stanowi poważne wyzwanie stojące przed polityką gospodarczą państwa. Można także dodać, że satysfakcja z tych zmian jest ograniczona, gdyż spadek liczby bezrobotnych i stopy bezrobocia tylko w części można przypisać wzrostowi gospodarczemu. W części są one bowiem pochodną nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu.

Kolejnym cieniem kładącym się na optymistyczne wskaźniki statystyczne jest problem bezrobocia na wsi polskiej. Według danych szacunkowych ukryte bezrobocie na wsi można ocenić na około 1,5 do 2 min osób. Jeśli uwzględnimy fakt, że na podanym poziomie kształtuje się bezrobocie oficjalnie zarejestrowane, to wówczas realna liczba osób pozostających bez pracy w polskiej gospodarce podnosi się do bardzo niebezpiecznej społecznie i ekonomicznie granicy. Wydaje się, że w tych warunkach wieś polska nie może już dalej wypełniać funkcji bufora łagodzącego skutki perturbacji makrogospodar- czych i redukcji zatrudnienia w wiciu innych dziedzinach gospodarki.

Drugim wielkim problemem dotyczącym cech rynku pracy w Polsce, posiadającym zdecydowanie szerszy kontekst, jest jakość oferty ze strony rynku pracy, silnie powiązana ze strukturą wykształcenia. Podstawowe dane na ten temat zostały przedstawione w tabelach 2 i 3.

W 1994 roku w każdej z określonych grup wiekowych dominowali zatrudnieni z wykształceniem technicznym zawodowym, zasadniczym zawodowym oraz podstawowym i niepełnym podstawowym (odpowiednie oznaczenia: TZ, ZZ, i P, NP.), choć w różnych układach hierarchicznych. Zatrudnieni z co najwyżej wykształceniem zasadniczym zawodowym z reguły stanowili większość w każdej z grup wiekowych (z wyjątkiem grupy wiekowej 25-34 lata).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>