PROCESY MIGRACJI ZAROBKOWEJ W POLSCE CZ. II

Krajem najbardziej masowej osadniczej emigracji Polaków przed 1914 r. stały się Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. W 1930 r. odnotowano tam 1,3 min Polaków urodzonych na ziemiach polskich. W tym miejscu należy dodać, że obecnie diasporę polską, znajdującą się niemal we wszystkich krajach świata, szacuje się na 12 min, w tym w USA na 5,6 min. Dane amerykańskie informowały, że w 1993 r. ok. 100 tys. Polaków przebywało tam nielegalnie: w latach 1991-1993 ponad 50 tys. uzyskało prawa do pobytu w USA w ramach tzw. loterii wizowej: od 1996 r. Polaków pozbawiono prawa do udziału w tej loterii [13].

W okresie międzywojennym nastąpiło znaczne zmniejszenie ruchów migracyjnych – migracja z Polski objęła 2,1 min osób, zaś reemigracja ok. 1,5 min, zatem saldo migracji stałych wyniosło ok. 600 tys. Polacy osiedlali się głównie w Kanadzie i Argentynie (w sumie 265 tys. wyjazdów emigracyjnych), a w Europie przede wszystkim we Francji, skąd w latach trzydziestych nastąpiła masowa reemigracja (w latach 1932-1936 wróciło 114 tys. Polaków). Wśród emigrujących na stale liczną grupę stanowili polscy Żydzi, wyjeżdżający do Palestyny (w latach 1932-1936 -60 tys.).

Jeśli chodzi o Niemcy, to godne odnotowania są trzy procesy: I) masowy wyjazd Polaków w latach dwudziestych z Westfalii-Nadrenii do Francji i Belgii: 2) utrzymująca się do 1930 r. emigracja sezonowa na poziomie 80-90 tys. rocznie: 3) jej wznowienie w 1937 r. wg oficjalnego kontyngentu w wysokości 10 tys.: ponadto ok. 6 tys. Polaków pracowało nielegalnie (głównie na obszarach przygranicznych). W tym samym 1937 r. ok. 24 tys. Polaków pracowało sezonowo na Łotwie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>