PROCESY MIGRACJI ZAROBKOWEJ W POLSCE

Na wstępie należy przypomnieć, że masowe migracje zarobkowe Polaków mają już ponad 120-Ietnią historię. Szczególne ich nasilenie wystąpiło w końcu ubiegłego i na początku bieżącego stulecia. Szacuje się, że w latach 1871-1913 z terenów Polski (w granicach przed I! wojną światową) wyemigrowało netto (a więc po uwzględnieniu reemigracji) około 3,5 min mieszkańców, w tym 2,1 min Polaków [9].

Główny prąd emigracji zamorskiej podążał przed wybuchem I wojny światowej do USA, zaś wychodźstwo kontynentalne kierowało się do Niemiec. Na stałe osiadali Polacy w Westfalii i Nadrenii (ich liczbę szacowano tam w 1913 roku na 400 tys.). Na roboty sezonowe wyjeżdżali Polacy najczęściej do Saksonii. Stąd też wywodzi się termin „Sachsengangerei” (po polsku „obieżysastwo”). Jeszcze dzisiaj mówi się o wyjeżdżających na prace zarobkowe za granicę, że ,jadą na saksy”.

Do prac sezonowych w rolnictwie i przemyśle werbowano Polaków tak z zaboru rosyjskiego, jak i austriackiego. W 1912/1913 r. niemiecka „Arbeiterzentrale” wystawiła 283 tys. legitymacji uprawniających do pracy Polakom z zaboru rosyjskiego i 75 tys. Polakom z zaboru austriackiego (tzw. Galicji). Na ogólną liczbę 358 tys. imigrantów polskich 316 tys. (83%) uzyskiwało pracę w rolnictwie.

Wśród ogółu robotników cudzoziemskich (767 tys.) dopuszczonych do pracy zarobkowej w Niemczech w 1912/1913 r. Polacy stanowili 47%. Na drugim miejscu znaleźli się Rusini (12%), a na trzecim Niemcy (10,5%) mieszkający na terenie ówczesnego państwa rosyjskiego i Austro-Węgier [9],

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>