Zapisy bilansowe żywej siły istoty

Nie bierze się również pod uwagę innej szczególnej cechy produkcji rolniczej, a mianowicie jej przestrzennego charakteru. Właściciele gospodarstw rolnych zmuszeni są prowadzić pracę w kilku, a w dużych gospodarstwach nawet w kilkunastu punktach jednocześnie. Powoduje to duże straty czasu wynikłe z konieczności dochodzenia do miejsca pracy z dużych odległości albo przenoszenia się z miejsca na miejsce w czasie pracy.

Reasumując należy podkreślić, iż mimo stosowania w praktyce różnego rodzaju zapisów bilansowych żywej siły roboczej w różnego rodzaju technikach planowania, kierowano się zawsze następującą główną zasadą: zapotrzebowanie ogółem wyznacza się jako sumę jednostkowego zapotrzebowania przez poszczególne alternatywne działalności produkcyjne (np. pszenica, buraki cukrowe, trzoda chlewna, itd.) w odniesieniu jedynie do prac bezpośrednio produkcyjnych. Oczywiście w rozbiciu według jakiegoś klucza na okresy agrotechniczne. Natomiast pokrycie tego zapotrzebowania wynika z przeliczenia osób fizycznych pracujących wspólnie w danym gospodarstwie rolniczym na tzw. osoby „pełnozatrudnione”.

Po jednej i drugiej stronie przyjętego w ten sposób bilansu wyznaczone wielkości tylko w bardzo dużym przybliżeniu odzwierciedlają istniejącą rzeczywistość. Mimo, iż istnieją metody ujmowania pracy wykonawczej w modelach optymalizacyjnych, to jednak prak- tycznie rzecz biorąc, nie istnieją wiaiygodne dane, którymi należałoby się posługiwać w procesie modelowania. Dlatego też przy ustalaniu zapotrzebowania na siłę roboczą nie posługiwano się wielkościami wynikającymi z analiz danego gospodarstwa, ale normatywami pracy, które zazwyczaj określone zostały w zupełnie innych warunkach. Najczęściej stosowane są normatywy ustalone w trakcie badań prowadzonych pod kierownictwem F. Manieckiego [4] w PGR na przełomie lat 60. i 70. w Polsce centralnej. Korzysta się z nich do chwili obecnej przy sporządzaniu projektów organizacyjno-gospodarczego urządzenia, dotyczących również gospodarstw chłopskich. Zawsze pojawia się jednak przy tym wyjaśnienie, iż autorzy danego projektu zdają sobie z tego niedociągnięcia sprawę, lecz uważają, że nie popełniają większego błędu stosując te normatywy. Tłumaczą to tym, iż wszelkie próby ustalenia parametrów siły roboczej dla rolniczych gospodarstw prywatnych dotyczą również lat 60. i 70. i były także robione w zupełnie innych warunkach. Na przykład parametry sporządzone przez Rembisza i Skrobisza w rejonie działania Ośrodka Doradztwa Rolniczego w Bratoszewicach w woj. łódzkim. Dodaje się przy tym, że poziom mechanizacji istniejący w latach 70. w PGR-ach jest bardziej adekwatny do poziomu istniejącego obecnie w gospodarstwach chłopskich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>